Toekomstbeeld 2: De ketengestuurde veehouderij

@ yoda
Eens. Er is inmiddels méér te 'verdienen' met vrijetijdseconomie dan met de landbouweconomie, namelijk 37-60 miljard per jaar, afhankelijk van het wel/niet meetellen van vliegvakanties.
Een kwalitatief sterke vrijetijdeconomie is producent van landschap en daarmee een welkom alternatief voor intensieve veehouderij. Zie ook http://www.recreatieenruimte.nl/

In de toelichting ligt een onjuiste koppeling in de term 'meerkosten'. Dat benoem je allen zo wanneer je referentiepunt 'lagere kosten' is. Hét punt bij dit scenario 2 is dat het gaat om meerwaarde, dus om 'meer opbrengsten'.

Het is bekend dat de in de huidige prijs van vlees de maatschappelijke afwenteling niet verdisconteerd is. Als dat wel gedaan wordt en dan wordt vergeleken met scenario 2, dan ontstaat er ook een ander beeld. Jammer dat de maatschappelijke kosten van het huidige stelsel (milieu, aantasting landschap, volksgezondheid, dierziekten) beleidsmatig zo weinig aandacht krijgen. Wie kan er op tegen zijn om echte kosten in beeld te brengen?

Het idee van een ketengestuurde veehouderij is gekoppeld aan een idee van marktwerking en corrigerend vermogen daarvan. De overheid zit echter bovenop de landbouw - er is geen open marktwerking; alleen een op productie gerichte stimulering.

De consument moet in dit scenario veel meer informatie hebben dan nu beschikbaar is over herkomst vlees, transparantie van productiewijze, gebruik antibiotica, CO2 belasting door productie in de hele keten e.d.

Nog ter aanvulling ... Ook op het gebied van kennis en inovatie is dit de meest ideale optie. Sectoren zijn gebaat bij ontwikkeling en die ontwikkeling is het meest gewaarborgd wanneer de sectoren hier een verantwoording in hebben richting de maatschappij en consument.
Onderzoek en onderwijs hebben een basis bij dit scenario en het buitenland zal zeer geinteresseerd blijven in de manier waarop we in NL in een "stedelijke omgeving" goed en verantwoord kunnen produceren en waarbij het produkt betaalbaar blijft.

Wat mij betreft de meest praktische van alle opties en de meest reeele van alle opties. Eigenlijk zoals ik mijn bedrijf nu ook een beetje zie. We hebben een verantwoording als het gaat om milieu, dierenwelzijn, gezondheid en omgeving en deze verantwoording is terug te vinden in de manier van voedsel produceren.
Tevens de idiale optie voor de ondernemer die meerdere takken op het bedrijf heeft waardoor het ook verantwoord is om deze houderij te behouden in het agrarisch gebied. Bedrijven moeten kunnen groeien maar zullen niet dusdanig uitgroeien tot "mega" bedrijven omdat het gewoon niet past bij de hele onderneming. Het moet overzichtelijk blijven voor de ondernemer als ook voor de omgeving met natuurlijk de landschappelijke inpassing voor bebouwing welke wel in verhouding moet blijven met realiteit van ontwikkeling.
Ik ben het echter niet eens met de stelling dat personeel een vast onderdeel zou zijn in dit scenario, dit scenario past prima bij de "gezinsplusbedrijven" waarbij ook de ondernemer emotionele binding heeft met lokatie en omgeving.
En ook in dit scenario geldt dat het een keuze van de ondernemer moet blijven.

Laat natuur en recreatie en gezondheids centrums de plaats innemen van de veehouderij, daar word Nederland een stuk mooier van.
Geen dierenleed, maar een samenleving van mededogen.

Mij is niet duidelijk waar"de term "ketengestuurd" voor staat. De maatschappij en de consument bepalen de randvoorwaarden. Dat op zichzelf lijkt mij een goed en zowel consument- als diervriendelijk streven, maar zoals het hier staat is het mij te vaag. Als "Binding met burger via vraagkant" betekent dat de consument bepaalt of de kiloknallers zullen blijven bestaan, dan heb ik geen enkele illusie dat scenario 2 zou bijdragen aan meer volks- en veegezondheid.

Lijkt een aantrekkelijk scenario, maar het is de vraag of het commiteren van de burger aan de meerkosten realistisch is, ik denk van niet. Het dierwelzijn lijkt geborgd. Er is groeimogelijkheid voor de Nedelandse boer en dat is positief.

Scenario 2 klinkt aardig, maar zal in de praktijk niet zo uitwerken. Supermarkten blijven stunten met vleesprijzen, de consument wil niet weten waar zijn vlees vandaan komt en kiest voor goedkoop en veel, boeren moeten tegen de verdrukking in werken en kunnen niets aan dierenwelzijn doen (want dat is te duur), het milieu en de dieren zijn de dupe en het aantal ernstige besmettelijke ziektes en resistente bacteriën zullen toenemen. Geen houdbaar scenario voor een duurzame toekomst dus!

De boeren werden door de politiek gedwongen grootschalig te produceren om het hoofd boven water te houden. Nu moeten ze aan allemaal regeltjes voldoen om geen boetes te krijgen. Het is voor de hedendaagse boer niet leuk meer om een bedrijf te runnen. Waarom hebben ze al die jaren op hun eigen ondergang gestemd? Waarom werd hun bestaan met kleinschalige veehouderij niet door de overheid in stand gehouden? Ik had er graag belastinggeld voor over gehad omdat die grootschaligheid onbetaalbare schade toebrengt aan mens dier en milieu. Gewoon die kleinschalige boeren sponsoren was achteraf veel goedkoper geweest. CDA bedankt!

Deze optie biedt meer voordelen als scenario 1, gezien de genoemde kenmerken. Maar hoe transparant is deze ketengestuurde veehouderij en hoe kun je als maatschappij en consument invloed uitoefenen op de randvoorwaarde voor de dierlijke productie? Bovendien zou er op een veel algemenere manier als tot nu binnen onze maatschappij, een andere denkwijze over de productie van ons voedsel moeten ontstaan. ik denk daarbij vooral ook aan onze jeugd, die via ouders, school, etc. en